De beeldentuin, als onderdeel van de Museumtuin, maakt niet alleen een belangrijk onderdeel uit van de locatie van World Art Delft maar ook van het beleid van bestuur en directie. Het geeft zo een extra dimensie aan de hele locatie. Een locatie die prachtig is gesitueerd in het landschap van Midden-Delfland tussen de wijk van de Technische Universiteit en de meest zuidelijke stadsrand van Delft. Een gebied dat op termijn zal worden geactiveerd met het plan Land Art Delft dat is geïnitieerd door de TU Delft en World Art Delft.
World Art Delft is steeds alert op een organische verbinding tussen landschap, natuur en tuin en wil dat in haar tentoonstellingsbeleid en in haar educatieprojecten benadrukken. Er moet een wisselwerking zijn tussen kunst en landschap. Zeker in de nabijheid van een stad zijn deze elementen van belang om steeds in ontmoeting te blijven met de natuur. Kunst brengt niet alleen schoonheid maar biedt ook de mogelijkheid ons op een ander spoor te brengen en inspirerende natuurervaringen kunnen onze zorg voor de natuurlijke omgeving vergroten.

Het concrete doel van ‘WAD Sculptures’ is de ontmoeting van de mens met de natuur d.m.v. kunst. Een mens moet toch altijd wel een verlangen naar de natuur behouden: meeleven met en oog hebben voor de natuur kan het eigen leven inspireren. Zij kan rust en harmonie bieden en laat je ook op een andere manier naar het leven kijken. Alle seizoenen door.
Kunst versterkt natuur en omgekeerd. Kunst werkt als een vergrootglas om ons bewuster te maken. Kunstenaars kunnen ons hierin goed prikkelen en stimuleren. Ze kunnen met een passende beeldtaal komen om ons zicht op de realiteit te veranderen en ze kunnen de natuur laten weerspiegelen in de kunst.
Naast het traditionele beeld op een sokkel wordt ook gezocht naar een indringend verband tussen beeld en omgeving. Het moet een eerlijke en authentieke ervaring geven op het diepste niveau. Tijd en ruimte zullen even bevriezen, zodat men op een intense manier kan ervaren waarover het op dat moment gaat.

World Art Delft is terecht trots, dat zij een breed publiek kan confronteren met de passie van een groot aantal beeldhouwers uit binnen- en buitenland. Beeldhouwers die de beeldentuin en de drie eilanden van World Art Delft  omtoveren tot een lusthof waarin men kunst en natuur kan beleven.

Paula Kouwenhoven
directeur / conservator
World Art Delft

KUNSTENAARS

Joost Barbiers
Barbiers’ fascinatie voor de elementen aarde en water, en dan specifiek voor onderaardse meren met hun volkomen stilte, is de basis voor zijn beeld ‘Doos van Pandora’. Een thema dat verwant is aan het verhaal van Adam en Eva, de verborgen inhoud die niet gekend mag worden.
Het beeld is een blok graniet, dat door midden is gespleten en waarvan een horizontaal deel van de binnenkant is weggehakt. Het thema hierbij is het spiegelende vlak. Aan de ene kant komt door een kleine opening het beeld naar binnen, aan de andere kant zie je iets dat niet kan, een soort camera obscura. Barbiers verklaart dat het lijkt alsof je helemaal in het binnenste van een grot bent waarin je zelf een wereld kunt suggereren.

De beeldhouwer is gaandeweg al lange tijd afgeraakt van de figuratie waarmee hij op de Amsterdamse Rijksakademie begonnen was. Vooral de keuze van een materiaal dat zich nu eenmaal niet vanzelfsprekend leent voor de uitbeelding van de menselijke figuur, heeft hem op deze weg gezet. Bij Barbiers komt bij het hakken altijd iets van het materiaal naar voren dat hij gebruikt bij de ontwikkeling van zijn idee dat niet in één concept te vangen is. Hij gebruikt graag de metafoor over inzien en begrijpen. Barbiers: ‘Een ontwikkeling is niet iets waar je begint en dan rechtlijnig ergens naar toe gaat; het is een zekere trouw die je drijft.’

Uit: ‘Het werk van Barbiers, steenbeeldhouwer’
van Louk Tilanus, kunsthistoricus  

Riëlle Beekmans
Het bloembed dat riëlle beekmans voor WAD Sculptures heeft gemaakt, bestaat uit vormen die uit delen van haar lichaam zijn ontstaan en die gerelateerd zijn aan vormen uit de natuur. Zij werkt vaak met specifieke woordenstromen die haar werk inspireren.
Bloembed is ontstaan uit de volgende woordenstromen van a - z:

• aandachtig aardig bloeien bloesem cactus charmant direct draaien enthousiast erotisch feestelijk flirten groeien gretig hebberig herhaal ik instinct intuïtief jij krachtig langzaam leven liefde mijn mollige mond naakt natuurlijk oase overladen pilaar prikkers rond rozen sabbelen systematisch teder tong troost universeel uitzonderlijk verhalen vloeiend  waarachtig weerzien wildernis zaad zelf zoen zijweg

Joyce Bloem
Nieuwe bronzen beelden geven een nieuwe richting aan het werk van Joyce Bloem. Betekenisvolle en bijzondere ervaringen kunnen onze wereld van meer lagen voorzien. Samen met haar imaginaire krachtenspel tekent zij gedachten die voorbij drijven als sprankelende witte wolken aan de blauwe hemel.
Soms is dezelfde hemel zwart en zonder nuancering, dan weer vol van  zware regenbuien in ontelbare grijstinten.

Met het werk van Joyce Bloem kun je onverwacht verrast worden zoals bij het niet te voorspellen weer.

Wolfgang Brenner
SIC TRANSIT GLORIA MUNDI
‘En zo vergaat ’s werelds roem’: vooral gebruikt bij de kroning van een paus.

Alles is vergankelijk. Daarmee kan de titel van het werk van Brenner, dat bij World Art Delft te zien is, verklaard worden. Deze woorden brengen in herinnering dat ons aardse leven en de natuur vergankelijk zijn. Het verleden en het vergankelijke, het verval en de dood: alles is nietig. 
IJdelheid, lege schijnvertoning, nietigheid, ze zijn allemaal begrippen in onze cultuur voor de aardse vergankelijkheid. Deze zgn. vanitas-motieven laten ons zien dat wij als mens geen enkele macht hebben over het leven en de natuur: de natuur is onverbiddelijk en wij kunnen er geen enkele aanspraak op maken. Het meest opvallend zijn beelden van alles wat vergankelijk is zoals schedels en een zandloper.

Zelfs de houten planken die Wolfgang Brenner gebruikt heeft voor zijn installatie zullen met het verstrijken van de tijd geleidelijk vergaan onder invloed van regen, zon en andere natuurverschijnselen. Uiteindelijk is het gewoon een kwestie van tijd wanneer ook de enkele houten letters zijn verrot.

Vergankelijkheid moeten wij niet alleen zien als een verstoring of vernietiging. Uit dit proces kan de natuur zich herstellen en nieuw leven brengen.   

Pierluigi Cattaneo
De sculptuur van Pierluigi Cattaneo laat het leven zien van ieder mens die het alledaagse overstijgt naar nieuwe en eindeloze verten. Dit is representatief voor onze existentiële droom, waarin het werk van de beeldhouwer opgenomen wordt naar iets goddelijks en utopisch, naar het onbereikbare.

Alles is teruggebracht tot de uiteindelijke vorm:
een parallellepipedum (blok) van wolkenkrabbers, huizen, steden, gezinnen en dat gemaakt is van een sterk en flexibel materiaal als ijzer.

Marisa Cortese/Emanuela Mezzadri
Le Fontane, oftewel de fonteinen, is een gezamenlijk werk van Marisa Cortese en Emanuela Mezzadri.
Zij werken samen binnen TrachArt, een artistiek samenwerkingsverband dat nog poëtische aspecten in afgekeurde en afgedankte voorwerpen ziet. Deze installatie is in wezen onderdeel van een groter geheel van zeven fonteinen dat is opgebouwd volgens de getallenreeks van de Italiaanse wiskundige Fibonacci. We zien deze interessante eigenschappen veel toegepast door een lid van de ‘arta povera’ Mario Merz (zie zijn neoninstallatie op een muur van een Schipholgebouw langs de A4).
Het is een symbool van eindeloze groei.

Le Fontane is een beeld geworden dat door hergebruik van afval, ondermeer van bedrijven rond het Lago Maggiore in Italië, een nieuwe bestemming heeft gekregen en ook emoties los kan maken. Er wordt zelfs geen water verspild:
de spiegel suggereert de waterloop.

Ann Derkx
Het is voorbij, maar eens komt de dag dat we die nacht van het begin weer aan het einde kunnen beleven.
Al heeft het lang geduurd steeds denk ik aan toen.
Mijn tel:
is ….
Ik blijf voor eeuwig bij je.

Eens is het nu voorbij.

dag……………….nacht !

Het begin van de dag voelt als eeuwig;
toen was het voorbij

Kan je iemand genacht zeggen ?

Eén   eeuwig    toen      begin
tel     nacht      is           nu
         einde      al           eens
                         voorbij  dag

Ineens eeuwig voorbij het begin nu nacht al einde is,
tel de dagen van toen

In een tel is het nu voorbij, wordt dag nacht; einde weer begin.
Ik heb het  al eens eerder meegemaakt, toen had je het ook over eeuwig.

Claudia Haberkern
Haberkern stelt zichzelf altijd een aantal vragen voordat zij in een atelier aan het werk gaat, zoals:

• wat wil ik
• brengt het mij verder dan een concept
• groeit het bewustzijn dank zij de toewijding van mijn handen, mijn lichaam en mijn zintuigen

De kunstenaar vraagt zich specifiek af: `wanneer ik: het ritme van een vorm volg, bovenlagen weghaal, welvingen en holtes opvul, beslissingen neem over horizontale en verticale lijnen, de weerstand of de veerkracht van het materiaal voel, doordring in het ondoordringbare of juist de lichtheid, ontstaat er dan een beeldtaal die geschikt is om vragen te formuleren ?´

Kan een sculptuur zich afvragen `Wat is leven ?´
Claudia Haberkern wil graag dat haar kunstwerk vanzelf communiceert met de kijker.

Ad Haring
Rode draad in het werk van Ad Haring is het menselijk lichaam. Ad vertelt: ‘In de beginjaren ging het mij om de esthetiek: het mooie beeld op zich. Nu abstraheer ik meer en gaat het er mij vooral om iets uit te drukken met het beeld. Mythologische verhalen zijn belangrijke inspiratiebronnen geworden. Het verhaal samen met de beelden en emoties die dat bij mij oproept, creëren de vorm. Mijn handen werken dat uit. Ik wil zoveel mogelijk een karakter en wezen in het beeld tot leven brengen. Wel volgens een krachtige lijn, om de chaos tot bedaren te brengen en de essentie naar voren te halen. Het menselijk lichaam is een onuitputtelijke bron maar ook de dieren om ons heen. De uitdaging bij de waterhoen was het clowneske van de beweging te verbeelden’.

Rotsformaties en brokken steen in de Spaanse Picos, brokken van beelden en tempels in Egypte. Die zijn de meest recente inspiratiebronnen van Ad Haring. Het zijn dan vooral de lijnen waardoor hij geraakt wordt. Lijnen en vormen waarin hij het menselijk lichaam herkent. Dat zet de scheppende raderen aan het werk: het beginpunt voor nieuwe beelden. Uiteindelijk allemaal krachtige en oorspronkelijke beelden. Ieder beeld met een eigen verhaal.

Hans la Hey
Hans la Hey laat zich graag inspireren door verhalen, mythen en sagen van alle culturen en alle tijden.

De ‘Stervende centaur Chirone’ toont geen gebruikelijke centaur (paardmens). Chirone heeft een grote kennis van geneeskrachtige kruiden en muziek. Hem werd de opleiding van vele  godenzonen en helden opgedragen, zoals die van Achilles (held uit de Trojaanse Oorlog) en Iason (zoon van Zeus en bemachtiger van het Gulden Vlies).
Chirone werd echter door een giftige pijl getroffen omdat hij zijn wijsheid misbruikt heeft voor zijn lagere dierlijke lusten.

In de beelden van La Hey zien wij alle oer-emoties loskomen: pijn, verlangen, verscheurdheid, overgave en zachtheid. Hij werkt graag met metaal, waarmee hij zijn werkproces helemaal in eigen hand kan houden. Dat draagt bij aan zijn onafhankelijkheid als kunstenaar. 

Keiju Kawashima
Tijdens een eerste bezoek in 2001 aan Nederland is Kawashima gefascineerd door een mooie exotische maar eenzame vrouw aan een gracht in Amsterdam. Zij is geen Japanse, maar hij begint haar aandachtig te observeren en probeert haar uiterlijk en haar eenzaamheid in een tekening te vatten.

Terug in Osaka (Japan) doet de beeldhouwer een eerste poging zijn fascinatie in een houten beeld vorm te geven. De bronzen versie, die op de tentoonstelling WAD Sculptures te zien is, heeft exact dezelfde afmetingen. Haar naam is Marguerita.

Marguerita is op veel plekken te bewonderen geweest.
Na een paar tentoonstellingen in Japan is zij naar Europa verhuisd: Barcelona, Amsterdam, Utrecht en nu in Delft.

In Barcelona heeft Marguerita uitgekeken naar iemand die haar exotische uiterlijk weet te waarderen en haar uit haar eenzaamheid heeft kunnen verlossen, maar helaas...alleen haar naam gonst nog door de straten van de Barrio Gottico.
Later in Amsterdam heeft zij ook niemand kunnen vinden die zich over haar wil ontfermen.
Uiteindelijk heeft zij in Utrecht een plek gevonden in een studio van ook een eenzame kunstenaar, die haar schoonheid enorm weet te waarderen.
Marguerita is nu gelukkig en dat kunnen we allemaal zien: zij glanst en bloeit helemaal op.

De schoonheid van Marguerita, zo mooi vormgegeven door Kawashima, zal zeker ook opvallen in Delft naast zoveel andere juweeltjes in de tuin van WAD Sculptures.

Hanneke Klinkum
Fragmenten uit de natuur (mens, dier, plant) en de techniek (het gemaakte kunstmatige ding) dienen als uitgangspunt voor de beelden en tekeningen van Hanneke Klinkum. Details uit een mechanische en organische wereld krijgen een nieuwe vorm door een associatieve benaderingswijze en de keuze voor materialen, maat en constructie. Het werk refereert vaak aan menselijke en dierlijke (lichaams)delen en bezit een zekere zinnelijkheid. Het contact met de aarde is belangrijk, getuige de wijze waarop de beelden hun plaats innemen, en door de stoffelijkheid van het materiaalgebruik. Klinkum maakt een beeld met de behoefte het als een schepsel te laten bestaan met een eigen identiteit, dat op stille (verstilde?) wijze herinnert aan iets dat ooit gezien of gekend is, maar wat niet meer te definiëren valt.

Haar werk gaat over benen en armen, handvatten en oren, pootjes en geweien en verwijst naar kracht en kwetsbaarheid, wreedheid en tederheid, vreemdheid en nabijheid, maar toont bovenal de verwondering over de eigenzinnigheid der dingen.

Vanuit de fascinatie voor met name ‘geweien’, als afgeworpen en verloren lichaamsdelen is het project ‘Hertenkamp’ ontstaan:  Klinkum is geraakt door het gewei als indrukwekkend teken van trotse macht en potentie versus de kwetsbaarheid en de dramatiek van het jaarlijks terugkerend verlies ervan  -  dit in combinatie met het schuwe, mythische en edele van het hert.  ‘Hertenkamp’ is een beeldengroep van een aantal verschillende herten, uitgevoerd in verzinkt staal als een ruimtelijke lijntekening, ‘bekleed’ met hun stereotypen van ongenaakbaarheid en ongrijpbaarheid, van potentie en kracht, en van het aaibare ‘bambie-aspect’.

Het totale beeld laat ruimte voor elke individuele associatie.

Loes Kouwenhoven
Loes Kouwenhoven laat zich graag inspireren door de dagelijkse dingen en bezigheden om haar heen.
Zowel haar aquarellen als haar ruimtelijke werk zijn een hommage aan het bijzondere en unieke van het gewone: een mens, een dier, een landschap, soms weergegeven met een knipoog. Daarnaast wordt zij geïnspireerd door oude verhalen.
Hiervan getuigen haar beelden met voorstellingen uit de geschiedenis of mythologie.
Het beeld ‘Europa en de stier’, dat bij World Art Delft te zien is, is ontstaan naar een verhaal uit de Griekse mythologie. Europa wordt geschaakt door Zeus, die zich vermomd heeft als stier.

Boetseren is voor de beeldhouwster de techniek waarmee zij zich graag uitdrukt. Zij bouwt de vormen op vanuit een idee en een ruwe schets in klei of was. Het boetseren ziet zij als een avontuur. De klei zelf geeft vaak onverwachte ideeën.
De beelden worden uiteindelijk gebakken, beschilderd of geglazuurd, gegoten in granito of in brons.

Natalie Lorenz
Het beeldend werk van Lorenz bestaat uit ruimtelijke in situ installaties.
Deze ontstaan vanuit de ruimte of de plek waar ze gemaakt worden. Hierin staat ruimte centraal en wordt deze benadrukt en doorleefd door de installaties.
De kunstenaar neemt vaak de gehele ruimte in, waarbij zij de lichtval of de materialen ter plaatse gebruikt en daarin de geschiedenis van de plek meeneemt.

Met intuïtief lijkende ingrepen wordt de ruimte opnieuw benoemd en krijgt een nieuwe poëtische beleving van de ruimte een kans.
De fragiliteit, het materiaalgebruik en de dunne lijnvoering maken de
tijdelijkheid van de installaties extra voelbaar.
Lorenz onderzoekt in haar beelden de grens van het (im)materiële en de waarde van tijdelijkheid.

Herbert Nouwens
Op het eerste gezicht is Herbert Nouwens een gesloten stil persoon. Hij is minder gereserveerd dan wel gepreoccupeerd met kijken om datgene wat hij waarneemt, als het ware op te slaan, voor mogelijk later gebruik.
Herbert is beeldhouwer. Dat wil zeggen, hij last beelden uit schroot. Wat hij daarvan maakt, is allerminst eenvormig. Het kan immers fragiel uitpakken. Dun, lang, naar iets hoger reikend, of woest en wild. Soms gestold wapperen in de wind van een meters hoog fragment uit een scheepsboeg. Ik mag dan over fragiel en dun hebben gesproken, het meeste materiaal waarmee hij werkt is weerbarstig, onhandelbaar en niet te tillen. Vandaar dat hij, zolang ik me herinner, gebruikmaakt van een norse, morsige gemotoriseerde kraan, die, zoals de beeldhouwer zelf, voor geen kleintje vervaard is.

Het liefst zie ik Herbert Nouwens eigenlijk met zijn beelden als een soort Gesamtkunstwerk. De som der delen met de man zelf. Een speelse tuin vol verbeelding. Wekelijks anders en met nieuwe verrassingen: lichtspelingen, schaduwen, een maaiende beweging tegen de grauwe lucht.
Met Herbert.

Kouji Ohno
Kouji Ohno werkt vooral met hout. Met zijn beeldsnijkunst maakt hij fascinerende driedimensionale beelden van het menselijk lichaam. Ze geven ons het gevoel dat ze bezield zijn en dat je met hun ziel in contact kan komen. Het zijn prachtige bodies, die kracht uitstralen en tegelijkertijd met vragen zitten als ‘Wat is het doel van het leven’ en ‘Waarheen gaat onze ziel’.

Met een ongelooflijke, maar ook respectvolle precisie weet Kouji zodanig in het Japanse hout te snijden dat zijn creatie ontegenzeggelijk een loflied op het menselijk lichaam is. Pure poëzie.

Kouji Ohno geeft ons graag het volgende mee over zijn sculptuur ‘Storage Element’.

Het menselijk lichaam bestaat uit verschillende cellen. Hierin zijn genen verwerkt als proeve van leven. Welke herinneringen kunnen wij als mens deze genen meegeven voor de toekomst. Waar komen wij vandaan en waar gaan wij naar toe. Is het menselijk lichaam slechts een opslagplaats om ons geheugen op te slaan en op te volgen ?

Els Otten
Els Otten houdt van het substantiële. Voor haar zijn sensualiteit, tastbaarheid en traagheid essentieel. Haar objecten maken deel uit van een denkbeeldige ’Wunderkammer’. Het is voor haar een overkoepelend concept, een plek waar alle beelden in hun diversiteit tot hun recht komen. Een plek waar ze spannende relaties aangaan.

Eén van de belangrijke figuren uit haar ‘Wunderkammer’ is de Venus van Olim. Anders dan bij de ´Venus van Olim´ van de schilder Patricio Villaroel verenigt Otten´s beeld een aantal vrouwenfiguren in zich. We denken aan Wassalisa, een Russische vissersvrouw die uitkijkt over zee, en aan Venus, godin van liefde en schoonheid. We zien hier alle aspecten van een vrouwenleven: het wachten, het kijken, de kracht en het verlangen naar het volmaakte.

Wat Els Otten betreft, zal haar verzameling objecten groeien zolang zij zich blijft verwonderen en verbazen en daar als kunstenaar gestalte aan kan geven. 

Mia van de Plasse
De beelden van Van de Plasse zijn naturalistisch of licht abstract gestileerd, waarbij zij rechtstreeks in steen of hout werkt (taille direct).

Zij tekent de figuur met houtskool op de steen en begint te hakken. Zij weet niet hoever zij kan gaan. Als zij te diep in de steen hakt, is dat onherroepelijk maar maakt het werk extra spannend.
Als materiaal kiest zij ondermeer voor marmer, zandsteen of albast. Stenen beelden worden soms ‘vertaald’ in brons.
Van de Plasse doet alle werkzaamheden aan een bronzen beeld zelf, zoals het maken van een mal, wasmodel, afwerken na het gieten en het patineren.

Haar belangrijkste onderwerpen zijn de menselijke figuur in beweging en de torso. De spannende lijnen van een lichaam zijn op zich intrigerend, maar de echte uitdaging vindt zij in het vangen van de beweging in een beeld.
Zij werkt afwisselend in haar ateliers in Delft en Vieux Port (Frankrijk).

Rudi Punzo
Punzo, afkomstig uit Turijn (It), is geïnteresseerd in metamorfosen en hun
symbiotische relatie met kunstzinnige transformaties, met name met het maken van kunst uit afval van materialen die zijn weggegooid of afgedankt.
Evenzo haalt hij graag muziek of geluiden uit zijn fantastische kinetische kunstwerken om magische beeldend-auditieve hybride vormen te kunnen produceren: altijd transformerend, vernieuwend en verrassend.
Rudi: ‘Ik beschouw mijn creatieve proces als een spel. Terwijl ik speel, werk ik met de intentie om een experimentele nieuwe vorm te vinden. Ik beschouw ludieke kunst als een betrokkenheid van de ultieme eigen zintuigen (voelen, zien, horen) van diegenen – onwetend of deskundig - die reageren op de kunstwerken en zo een heerlijke kinderlijke ervaring beleven.’

Punzo’s vreemde sculpturen lijken, ondanks hun gecompliceerdheid en
tegelijkertijd kinderlijke eenvoud, op apparaten uit de dagen van de Franse filosoof Gilles Deleuze.
Ze drukken een verlangen uit om de taal van het geluid te manipuleren: een verlangen, zo eigen aan de menselijke gevoeligheid, dat de beeldhouwer vanzelf een realiteit moet creëren die kleine voorwerpen, beweging en kernen bevatten en functioneren als in een productiesysteem.
Verlangen en het voorwerp van verlangen zijn een eenheid; ze vormen het muzikale mechanisme.
Kunst, en speciaal ludieke kunst, verlangt een benadering van-dag-tot-dag om een leven op te kunnen bouwen. Hij is een oefening om je eigen sensaties op te bouwen en te organiseren in plaats van ze alleen maar in goede banen te leiden.

Roel Teeuwen
Teeuwen’s vormentaal is ontleend aan de natuur. Hij kijkt graag naar grassen, bamboe, wilgentenen, biezen en riet.
Hij zoekt daarbij naar een zo groot mogelijke vereenvoudiging die leidt tot archetypen: oervormen die tijdloos, niet plaatsgebonden en van alle culturen zijn. Hij laat zijn voorkeur zien voor wat glad of getrapt spits toeloopt.
Zijn ingrepen zijn altijd eenvoudig, maar met een sterke werking.

De beeldhouwer vergelijkt zijn vak graag met dat van een goede kok: vuurtje, pannetje, water. Je voegt wat dingen toe, laat wat dingen weg.
Je denkt wat, je doet wat, je gebruikt de omstandigheden.
Heel intuïtief allemaal.

Het achteloze dat hij hier benadrukt, is uiteraard de vrucht van veel talent en heel veel jaren vakuitoefening, waarin hij een gevoel voor kale vormen met een zekere strengheid en hardheid heeft ontwikkeld.

Roel Teeuwen laat zijn ogen graag rusten in het landschap,
dat dan langzamerhand verandert in een instrument.

Annelies Verhoeff-Pruisken
Verhoeff-Pruisken heeft haar kunstopleiding in Amerika gevolgd, waar zij reeds tijdens de opleiding verschillende awards heeft ontvangen voor haar bijzondere werkwijze en de uitstraling van haar werk.
De beeldhouwster verwerkt in haar beelden vooral takken, touw en was. Dit basisskelet geeft haar de mogelijkheid om direct en impulsief te werken. De materialen moeten alle voldoen aan één voorwaarde: bij verhitting moeten ze verbranden of wegsmelten.  Na het voltooien van een beeld, treft zij voorbereidingen om het (later) in brons te kunnen laten gieten. Dat gaat volgens de zgn. verloren-was-methode (cire perdu). Haar oorspronkelijke ‘ruimteschets’ blijft door haar manier van werken zichtbaar.

De dierfiguren van Annelies Verhoeff-Pruisken zijn geen uitgewerkte portretten, maar hebben eerder een universeel karakter. Het zijn archetypen, vergankelijk, tijdloos en geestelijk onsterfelijk. Oeroude natuurlijke wezens en dit alles uitgedrukt in de oneindige grootte van de kosmos.
De vogels, bijvoorbeeld, zijn niet onder te brengen bij een bepaalde soort, maar we herkennen ze wel. Ze stralen kracht uit, roepen ontzag op en hebben daarnaast iets geheimzinnigs, alsof ze zijn komen aanvliegen uit het Oude Egypte van de farao’s. De kijker voelt onbewust iets ongrijpbaars. Dat maakt haar werk zo fascinerend.

Paul Vincken
Het lijkt een gebed zonder einde, maar Paul Vincken ervaart het niet als zodanig. In elk beeld waarmee hij begint, streeft hij naar de verbeelding van serene en ongenaakbare schoonheid. Steeds opnieuw gaat hij op weg naar het ultieme beeld dat alle andere beelden overtreft. Maar na de voltooiing ervan ontdekt hij steeds weer dat het resultaat niet zo volmaakt is als de perfecte vrouw die hem als ideaalbeeld voor ogen staat.

Wie zijn doelen zo hoog stelt als Paul Vincken loopt voortdurend tegen artistieke grenzen aan. De wil om die te overschrijden of te verleggen, houdt de spanning in het scheppingsproces. En dat is precies wat de kunstenaar beoogt.
Hij zoekt geen gemakkelijke of voor de hand liggende oplossingen, maar gaat de strijd aan met uitdagingen die het uiterste van zijn artistieke capaciteiten vergen.

Uit de competitie met zijn hooggespannen verwachtingen put hij de energie en de vindingrijkheid die onontbeerlijk zijn om het maximaal haalbare te bereiken.
Trefzekere lijnvoering en elegante vormgeving leveren ranke gestalten op die de ruimte vullen met gratie en onontkoombare aanwezigheid.

Zowel in keramiek en brons, vaak gecombineerd met roestvrij staal, als in schilderkunst laat de kunstenaar zich leiden door zijn niet te bevredigen honger naar gesublimeerde schoonheid die recht doet aan de perfecte vrouw.

Elsie Wood
De liefde voor het beeldhouwen is voor Elsie Wood pas ontstaan nadat zij, oorspronkelijk als sociaal werkster, een workshop beeldhouwen heeft meegemaakt. Zij heeft  toen meteen een universitaire graad in Canada weten te behalen voor beeldende kunst. Zij werkt met verschillende media, maar het liefs met steen. Haar beeld ´Meltdown´ bij WAD Sculptures is gehouwen uit kalksteen. Net zoals water haar natuurlijke loop volgt, heeft Wood haar geest ook een natuurlijke loop laten gaan en zich laten inspireren door verschillende elementen van water. Het beeld is bij World Art Delft ontstaan, waarbij de beeldhouwster haar intuïtie heeft gevolgd en in de geest van het landschap en het water rond World Art Delft een hommage aan water heeft gecreëerd. Er kan water door haar beeld stromen, dat in de loop van de tijd een onverwachte wending aan haar vorm kan geven. Een bovenzinnelijke uitwisseling van energie en beweging maakt integraal deel uit van haar creatieve proces. Haar abstracte beelden zijn sensueel en lyrisch, die verwijzen naar natuurverschijnselen, oude culturen en menselijke vormen. 
Inmiddels heeft Wood haar enorme kennis over het beeldhouwen in steen willen uitdragen in lessen en lezingen en neemt zij incidenteel deel aan kunstsymposia in ondermeer Wales, Peru, India en Nederland.